Warm welkom

Blog 9
Na mijn eerste jaar als leerling Verpleegkundige is het tijd om naar een andere locatie binnen Amaris te gaan. Dat hoort bij de opleiding en helpt mij om mezelf verder te ontwikkelen als Verpleegkundige.

Ik ben begin maart gestart op mijn nieuwe werkplek, zorglocatie Schoonoord in Baarn. Ik maak kennis met veel bewoners. In het restaurant, bij de koffiehoek en in de appartementen. Namen onthouden vind ik nog lastig en ik weet nog niet wie waar woont. Wat mij meteen raakt zijn de verhalen, die blijven hangen.

Collega’s zorgen voor een warm welkom. Ik ben onder de indruk hoe goed ze zijn ingespeeld op stagiaires en leerlingen. Het contact met bewoners voelt hier anders dan op de vorige locatie. Het is een andere doelgroep, bewoners zonder dementie, en ik moet echt wennen en schakelen. Een dame bij de koffiehoek heet mij welkom en verwijst naar iets uit mijn voorstelbrief, een A4 met foto en informatie over mij die is gedeeld met bewoners. Veel bewoners hebben het gelezen en onthouden. Ze komen erop terug als ze mij zien en dat maakt mijn eerste werkdag fijn en heel persoonlijk. Een bewoner vertelt dat hij hier samen met zijn vrouw kwam wonen. Nu wonen ze niet meer samen. Hij praat met veel liefde over haar. Dat raakt me.

Collega’s vragen hoe ik mijn eerste indruk is. Ik vertel dat iedere bewoner anders is en iets anders nodig heeft. Dat vraagt aandacht en afstemming. Een collega zegt: “Je merkt hier hoe verschillend mensen zijn. Iedereen vraagt op zijn eigen manier om aandacht en zorg.”

Ruben en de ‘echte’ Werther’s
Ik merk dat ik op Schoonoord mooie gesprekken kan voeren met de bewoners. Tijdens de ochtendzorg raak ik in gesprek met een mevrouw over de namen van onze kinderen. We kunnen het gesprek niet afronden. De volgende dag heb ik avonddienst en loop ik nog even bij haar langs. Ze vertelt een mooi verhaal over de naamgenoot van mijn zoon, Ruben. Het begon met een Werther’s, “wel de echte hoor”, voegt ze nadrukkelijk toe, die ze gaf aan een jongetje in de kerkbank. Inmiddels is die jongen predikant geworden.

In de periode dat ik nog als HR-adviseur werkte, nam ik op vrijdag vaak een rolletje Werther’s mee naar de locatie waar ik die dag werkte. Tot groot verdriet van bewoners en vrijwilligers van het winkeltje waren ze daar uit het assortiment gehaald. Gelukkig zijn ze bij een voordelige winkel nog wel per drie rolletjes te koop.

Mooie krullen
Op mijn nieuwe werkplek gaan we rond 17:00 uur langs alle bewoners en bieden we een lekker kopje soep aan. Afhankelijk van de zorgbehoefte doen we meer, zoals iemand naar het toilet helpen of de broodmaaltijd klaarmaken. Net wat er op dat moment nodig is. Komend jaar noem ik dit de soepronde, ook al doen we dus meer dan alleen soep serveren.

We komen bij een bewoonster binnen en zien dat haar haar vol krullers zit. Het wordt meteen een gezellig onderwerp van gesprek. Een paar zitten goed vast en een paar liggen los. Die leggen we even apart, zodat ze niet in het toilet vallen. Ik denk dat ze de krullers alvast heeft ingedaan voor de nacht, voor een mooie bos krullen in de ochtend.

Als we ’s avonds terugkomen heeft ze prachtige krullen. En een nog mooiere glimlach als ik haar complimenteer. Bijna zonde om haar naar bed te brengen, krullen weer plat. Hopelijk is de volgende dag de collega er die haar haar zo mooi kan invlechten.

Hoe vind jij het?
Op mijn derde dienst vraag een mannelijk bewoner aan mij: Hoe vind jij het hier? Er ontstaat een mooie gesprek. Bedankt voor deze vraag. Ik voel me welkom en heb reuze zin in de komende fase.

Warme groet,
Sarah Bos