Geluk en verdriet leven naast elkaar

Blog 7
Dat bewoners overlijden in de ouderenzorg wist ik. Het voelen is iets anders. In de afgelopen periode zijn twee van mijn favoriete bewoners overleden. Nu ik dit schrijf vraag ik mij af, mag je in de zorg een favoriete bewoner hebben? Is dat net als met kinderen dat je geen favoriet hoort te hebben. Tijdens mijn werk in zorg merk ik dat het gewoon gebeurd, waarbij ik zeker weet dat ik niet minder zorg voor de ‘niet favorieten’.

Het is niet meer zijn kamer
Vlak voor mijn vakantie maak ik het eerste overlijden op mijn afdeling mee. In het weekend heb ik samen met een collega de bewoner verzorgd en nog iets te eten kunnen geven. Dit blijkt achteraf zijn laatste maaltijd te zijn geweest. Weer een bevestiging dat elk zorgmoment er toe doet, want je weet niet of er een volgende zal zijn.

In overleg met collega’s mag ik het woord doen bij zijn uitgeleide. Dit voelt als een grote eer en een moment waar ik recht aan wil doen. Wel komt er een grote twijfel in mij op, want door zijn ziekte was meneer niet altijd makkelijk. Ik kies ervoor om met een kort gedicht te beginnen, vertel waarom hij mij zo persoonlijk raakte en ik ben ook eerlijk. Tijdens zijn uitgeleide vertelde ik: “Je liep vaak verloren tussen de woonkamer(s) en jouw appartement. Sommige diensten voelde jij je met één van ons verbonden en dan volgde je die collega overal waar die ging. Vaak zat je onder onze huid, maar je had ons hart gestolen. Persoonlijk heb ik genoten van de potjes dammen. Voordat we begonnen zei je: ‘Niet huilen als je verliest hè?’. We hebben om en om gewonnen en vaak remise gespeeld.”

Als ik na mijn vakantie zijn kamer inloop om de nieuwe bewoner te begroten, stokt mijn lijf. Ik moet bewust ademhalen en realiseren dat dit niet meer zijn kamer is. Een paar weken later wissel ik van afdeling en maak ik kennis met het voor mij allemaal ‘nieuwe’ bewoners.

Allemaal nieuwe bewoners
Respect voor alle flexibele collega’s die elke dienst nieuwe bewoners hebben. Persoonlijk vind ik starten op de nieuwe afdeling echt spannend. Het zal deels te maken hebben met feit dat ik nog onvoldoende routine in zorgverlening heb en zeker nog onvoldoende kennis. Het leren kennen van bewoners geeft mij houvast en vertrouwen in wat ik doe.

Nieuwe kennismakingen geeft allerlei leuke gesprekken. Aan tafel komt de aanstaande verjaardag van de bewoonster ter sprake. Heel scherp dat een van de andere bewoners opmerkt: “Dan moeten we nog wel een cadeau kopen”, de bijna jarige zegt heel resoluut: “Nee, dat hoeft niet. Ik heb alles wat mijn hartje begeert”. Ze voelt zich nu goed. We hebben met elkaar van een versbereide maaltijd gegeten, drinken koffie en doen een vragenspel. Tijden het spel is zij verbaasd dat andere zo weinig weten. Terwijl ze het zegt zie ik ook een soort van glimlach op haar gezicht, dit feit is in ieder geval goed voor haar zelfvertrouwen! Het is fijn te merken dat deze laatste uren haar goed doen, want eerder op de dag was ze flink verward en sprak ze uit: “Dit leven wil ik niet meer”. Gelukt en verdriet wisselen elkaar snel af. 

Douchen? Is een ja een nee of is een nee een ja?
De mannelijke bewoner er tegenover geeft aan naar zijn bed te willen. Ik sta gelijk mee op en bied enthousiast aan meneer aan om lekker te douchen, want dit was in de ochtend niet gelukt hoorde ik bij de overdracht. Hij roept verontwaardigd: “Ben je mal! Ik ga niet twee keer op een dag douchen. Ik moet echt heel erg lachen, omdat ik dan denk aan de discussies bij mij thuis met onze puber zoon die niets liever doet dan lang en vaak douchen.

In zijn appartement weet ik het zo een wending te geven dat meneer gaat douchen. Dan zie ik een beeld wat heel herkenbaar is: hij geniet van het douchen. Bewoners lijken er tegenop te zien, dus in woorden zijn ze afwijzend. Als ze eenmaal ontspannen zitten (staan als het nog kan) en zelf de douchestraal beheersen is een geniet moment. Ik probeer mij zelf zo onzichtbaar mogelijk te maken. Daarna help ik met afdrogen en gaat hij lekker slapen.

Als ik terugkom in de huiskamer is het spel afgelopen, de keuken opgeruimd en mijn collega met een andere bewoner daar diens appartement. Nog geen drie kwartier geleden was er volop roering in de huiskamer, nu is het stil.

De bewoner die op de gang dwaalt neem ik mee naar haar kamer. Gedurende de dag is haar standaard antwoorde op elke vraag een harde nee. Als ik onder bij haar de douche optie noem zegt ze: Ja! Haar verbale antwoord verrast me, ik glimlach. Ook zij gaat gedoucht slapen. Ik aai haar en zeg: “Lekker slapen en morgen gezond weer op!”. Een twee positief antwoord van deze bewoner 😊.

Wat een heerlijke avond dienst.

Warme groet,
Sarah Bos