Saskia en Jolanda vertellen

Jolanda en Saskia, tweeling zussen, waren creatief en vakkundig in hun werk als grafisch vormgever. Helaas raakten ze hun baan kwijt en een nieuwe rol in de grafische wereld bleek lastig te vinden. Op een vertrouwde plek in het mooie Muiderberg ontdekten ze onverwacht een nieuwe uitdaging, in een heel andere sector.

Ze kwamen regelmatig op de Amaris zorglocatie Florisberg om hun ouders te bezoeken en hielpen daar af en toe mee. Even meelopen, een praatje maken, een handje helpen. Steeds vaker kregen ze de vraag: “Waarom gaan jullie niet in de zorg werken?” Eerst lachten ze erom. Toch bleef het hangen. “Blijkbaar zagen anderen al dat wij dit in ons hebben,” vertelt Saskia. 

Op gesprek 
Na een positief kennismakingsgesprek met de recruiter en de manager van Florisberg zijn ze allebei gestart in de ouderenzorg. Saskia begon als woonassistent op de huiskamer, waar ze bewoners begeleidde bij maaltijden en dagelijkse activiteiten. Al snel merkte ze dat ze meer wilde en echt mee wilde draaien in de zorg. Jolanda wist dat vanaf het begin al. Zij startte direct als zorgassistent, een functie waarvoor je geen zorgdiploma nodig hebt. “In het begin komt er veel op je af,” vertelt Jolanda. “Nieuwe indrukken, nieuwe termen, alles is nieuw. Dat is even wennen. We voelden ons wel echt gesteund door onze collega’s.” 

De opleiding 
In februari zijn de zussen gestart met de BBL-opleiding Verzorgende IG, een mbo-opleiding op niveau 3 waarbij werken en leren wordt gecombineerd. “Eén dag per week gaan we naar school en daarnaast werken en leren we drie dagen op de zorglocatie,” vertelt Jolanda. “In het begin was het best pittig om weer in de schoolbanken te zitten, maar ook heel interessant. De eerste periode staat vooral in het teken van klassikale lessen. Daarna verschuift de focus steeds meer naar de praktijk lessen. Ze leren onder andere over anatomie, medicatie, klinisch redeneren en gespreksvoering. 

In de praktijk 
“Het meeste leer je toch op de werkvloer,” vertelt Saskia. “We hebben een fijne begeleider, een verpleegkundige, die ons er steeds bij roept als ze een medische handeling uitvoert. Daar leren we echt veel van.” Ze kijken mee en doen ervaring op in onder andere wondverzorging, het verzorgen van een stoma en het plaatsen van een katheter. Waar Saskia zich daar vanaf het begin zeker bij voelde, moest Jolanda daar in groeien. “Ik dacht dat ik van mijn stokje zou gaan bij wondzorg,” zegt ze, “maar uiteindelijk vind ik het juist heel interessant. Ik hou me goed staande.” 

Balans vinden  
Soms is het pittig, want naast werken en naar school gaan krijgen ze ook huiswerk. “Het gaat om het vinden van een goede balans tussen leren en vrije tijd,” zegt Saskia. “Het huiswerk is zeker niet vervelend, want je merkt dat je steeds meer begrijpt.” Jolanda vult aan dat ze er misschien wat makkelijk in zijn gesprongen, maar dat er geen spijt is. Ook de combinatie van hun leeftijd en het feit dat ze lang niet meer op een gestructureerde manier hadden geleerd, maakte het begin even wennen. Maar juist daardoor voelt het nu ook als echte groei.

Saskia en Jolanda zijn het allebei eens: “Denk je na over een overstap naar de zorg? Ga het gewoon doen. Het werk raakt je. Er zijn mooie maar ook soms verdrietige momenten, juist dan kun je er zijn voor iemand en echt verschil maken. Dat gevoel van betekenis maakt dit werk zo waardevol.”